«Միանշանակ ասել, թե ի՞նչ ազդեցություն է թողնում հեռուստատեսությունը դեռահասի վրա, շատ դժվար է և գրեթե անհնարին, որովհետև տարբեր տարիքից, տարբեր ընկալումներից, անհատական առանձնահատկություններից, ընտանիքի կառուցվածքից ելնելով, թողնում է տարբեր ազդեցություն, բայց միանշանակ է», - մամուլի ասուլիսի ժամանակ հայտնեց հոգեբանական գիտությունների դոկտոր Սվետլաննա Հարությունյանը և ընդգծեց. «Միանշանակ է, որ հեռուստատեսությունը ինֆորմացիոն զտում չի կատարում և մենք ունենք ինֆորմացիոն էկոլոգիայի խնդիր»:
Հոգեբանը խոսեց նաև դեռահասների շրջանում նկատվող «չափազանց բարձր» ագրեսիայի մասին և նշեց, որ դրանում «ոչ քիչ դեր ունեն այն ֆիլմերը, որոնք դիտում են երեխաները»:
«Ըստ արտասահմանյան վերլուծաբանների վիճակագրական տվյալների` դեռահասները մեկ տարվա ընթացքում դիտում են 4 000 ագրեսիայի տեսարաններ, որն իհարկե նրանց դեռևս չձևավորված հոգեկանի վրա մեծ ազդեցություն է թողնում», - տեղեկացրեց Ս. Հարությունյանը:
Ասուլիսի մյուս բանախոսը` բանաստեղծուհի Մարինե Պետրոսյանն իր կարծիքն արտահայտելուց առաջ հարց ուղղեց հոգեբանին` ասելով. «Երբ ես ասում եմ դեռահաս, հասկանում եմ հասունացման տարիքը: Եթե ես դեռահաս եմ, ես ապրում եմ Երևանում և նայում եմ հեռուստատեսություն, եթե ես հեռուստատեսությամբ ոչ մի ագրեսիա չտեսնեմ, բայց կյանքում ես անընդհատ դեմ առնեմ ինչ-որ պատերի, ինձ մոտ ագրեսիա չի՞ առաջանա»:
Ս. Հարությունյանը բացատրեց, որ դեռահասության տարիքն ինքնին բարդ է և պահանջում է ագրեսիա, «բայց խոսքը գնում է այն մասին, որ հեռուստածրագրերը, ֆիլմերը ոչ միայն արտացոլեն մեր այսօրվա իրականությունը, այլ ձևավորեն մեր իրականությունը»:
«Ես կարծում եմ, որ այնքնա էլ ճիշտ չէ մեր կյանքում ունեցածն այդքան մանրամասնորեն ներկայացնել: Ճիշտ չէ, քանի որ այն անելանելիության և հուսահատության զգացմունք է առաջացնում, այն ևս մեկ անգամ ձևավորում է այն միջավայրը, որում մենք ապրում ենք` չթողելով այլ տարբերակ», - մանրամասնեց հոգեբանական գիտությունների դոկտորը:
14.04.09, 16:03
No comments:
Post a Comment